Herinneringen aan het “racen” op de oude baan

Vrienden TT Circuit Assen ontving deze week een verhaal van de hand van Bert de Vlieg, die daarin herinneringen ophaalt uit het verleden. Hij beschrijft zijn gevoel bij het rijden in de jaren zeventig op de TT baan van toen. Een verhaal over motorgevoel. Wij hebben het hieronder voor je neergezet. Veel leesplezier.

Toen je nog “vrij” op het TT. Circuit mocht rijden.

Eens lang geleden, in de jaren zeventig  mocht dat. En wat deden we dat graag,  ‘s avonds na het eten met haastige spoed richting TT. Baan.

Op mooie zonnige zomeravonden was dat een gezellige bijeenkomst van motorvrienden. En we gingen pas als het begon te schemeren naar huis.

Als je op de de TT Baan aankwam stonden de motorvrienden al te kletsen bij de pits tegenover de hoofd tribune, hun motoren keurig schuin geparkeerd, met de voorwielen in de race richting. Het was natuurlijk heel gezellig en alle nieuwtjes op motorgebied en de uitslagen en gebeurtenissen  tijdens de dat weekend gehouden races nog maar eens becommentarieerd.

Maar tijdens al dat gezellige geklets bouwde onderhuids de spanning al op. Want je kwam er ook om even flink te knallen en natuurlijk te laten zien wie de beste was. Na een poosje startte iemand zijn machien en reed richting Assen, om door de S bocht onder de loopbrug door, in de verte te verdwijnen. Hij moest na een paar minuten zichtbaar zijn, komende uit de bocht Strubben.

Hij ging de Veenslang op en dan kon je hem richting zuidelijke lus zien stuiven. Hij verscheen al snel weer uit de  zuidelijke lus en ging zo snel mogelijk de super snelle Kniebocht door om voor de pits voorbij te knallen. Bewonderende blikken van de daar verzamelde liefhebbers, die hem na keken.

De eerste 7700mtr van die avond zat er op.

 

 

Deze foto (waarop de auteur zelf staat afgebeeld) is genomen in de snelle knik Meeuwenmeer Hoge Heide. Let op duopassagiers, stepje geen rubber meer en scherp geslepen op het wegdek. De volgende dag vervangen, te gevaarlijk en natuurlijk kon de duopassagier niet haar voeten op het stepje houden. Voeten zo strak mogelijk tegen het motorblok aan, anders hadden we na een rondje een nieuw paar laarzen nodig. Hij reed op een Kawasaki 500cc 3 cilinder.  Wat een sound. (Foto: collectie Bert de Vlieg)

 

Maar ja als er een schaap over de dam is….. Dus vele machines werden gestart en doar ginkt spul. Geweldig wat was dat mooi. Veel tweetakten die eerst nog even wat rookten, maar al snel was dat over. Als de motoren warm gestookt waren.

Maar ook viertakten, waarvan vele toen met open pijpen, gaven een aardig concert. Je kon deze groep aspirant racers bijna het hele circuit volgen. Toen zij de Veenslang achter zich hadden gelaten, zelf de machine ook maar eens gestart. Ik wachtte liever maar even totdat het opgefokte clubje wegracetoppers richting zuidelijke lus uit het zicht was.  Vond ik wat veiliger.

Nu zelf maar eens aan het gas hangen. Aan het eind van het lange rechte stuk, hard in de remmen om dan via de haakse bocht de Bedeldijk op, daarna via Stroomdrift, Madijk en dan door de Ossebroeken slingerend naar de Strubben. Een prachtige combinatie van bochten. Snelle doorlopers en meer van die geweldige knikken en bochten. De Strubben was een fantastische “U” bocht.

De Veenslang op via Ruskenhoek, Stekkenwal naar de Bult, Mandeveen, Meeuwenmeer,  Hoge Heide Ramshoek en met een noodgang via de kniebocht, het rechte stuk, op de de S bocht aan .

Het TT Circuit zoals het er in de jaren vijftig en zestig uitzag. Later werd de kniebocht veranderd in een soort chicane.

Wat een heerlijk gevoel. En wat een geweldig Circuit. 7700 meter plezier.

Zo beleefden we toen het rijden op ons aller zo geliefde circuit. Maar als het begon te schemeren was het uit met de pret. “Op huus an” en dan begon het tweede deel van de avond. Met een paar van de motorvrienden nog even bij elkaar zitten. De motoren weer in de schuur. Lekkere LP op de pick up en een biertje erbij . En dan nog even de geweldige stuuracties van die avond met elkaar bepreken. Dat bracht ons samen, we waren nog lang niet uit verteld. Tot iemand riep: “Jongens en meiden het was weer geweldig, tot morgen maar weer.”

Hoe zo dan,  nu al? Maar dat was wijs, want als het ons lag mocht deze spontane bijeenkomst nog wel een uurtje of wat duren.  Maar ja morgenvroeg liep de wekker weer vroeg af.

Wat wenst een mens nog meer.

Vriendelijke groet

Bert de Vlieg